Introduktie

fietsactie

Op de introductiepagina vindt u een verslag over hoe het begon met het kinderhuis en het laatste nieuws uit Nepal. Tevens het laatste nieuws van het bestuur o.a.:

- Laatste nieuws okt. 2009 Eric, Anneke, Maria in

   Nepal klik hier

- Nieuws van Naresh aug/sept. 09

   klik hier

- Laatste nieuws vanuit het bestuur Juli 2009 

   klik hier 

- Verslag Maria In Nepal Mei 2008 klik hier 

  Zie foto's bij dit verslag in photograph album

   klik hier

Overige nieuwsbrieven en bestuursverslagen vindt u op de pagina "Nieuwsbrieven" (links).

Oude nieuwsbrieven kunnen altijd opgevraagd worden.

Op het tabblad "Projecten/Akties vindt u alles over spontane wervingsacties en tot nu toe gesponsorde projecten o.a.

- Benefietconcert Aalsmeer 2009 klik hier

- Resultaat benefietconcert Aalsmeer 2009 Klik hier

- Sponsoraktie fietstocht apr. 2008 Klik hier 

Op het tabblad "Vrijwilligers" alles over de vrijwilligers die in het kinderhuis waren tot nu toe o.a.:  

- Vrijwilligers in kinderhuis in mei 09 Christa en Jethro klik hier 

   Zie foto's in het fotoalbum

Op het tabblad "contact-bankaccount" vindt u alle gegevens van de bestuursleden en het bankrekeingnr.

- Voor adressen bestuur klik hier> 
- Voor banknr. klik hier>

Een groot deel van de site is vertaald in het Engels:

For the English site click here> 

Vergeet niet de foto's te bekijken op de pagina "Photograph Album" en uw reacties te schrijven in het "Gastenboek".

Door André Renting

NEPAL IK KOM TERUG
In 1996 was ik voor het eerst in Nepal na een verblijf van zo'n 2 ½ maand in India. Ik was India een beetje zat en mijn eerste reactie was na nog maar 5 minuten in Nepal te zijn: “India nooit meer” en “Nepal ik kom terug” en “hier wil ik wonen”. Na nog vele reizen gemaakt te hebben, kwam ik terug in Nederland en kreeg een baan bij reisorganisatie Djoser. Kon ik gelijk weer op pad, en ja hoor, de eerste reizen die ze me gaven waren India/Nepal Ik was weer toe aan India want ach ook India is een heel mooi land.

IK WILDE WAT DOEN VOOR DE MENSEN HIER
Terug in Nepal ben ik meer van het land en de mensen gaan houden. Na enkele reizen India/Nepal te hebben geleid kreeg ik de Nepal/Tibet reizen te doen, gevolgd door de Nepal reizen (dit was met een korte trekking). Ik wilde wat gaan doen voor de mensen hier. Het is een van de armste landen van de wereld en men is hier zo vriendelijk tegenover elkaar en tegenover de toeristen. Wist nog niet wat ik wilde gaan doen en hoe te helpen, maar al gauw kwam het antwoord op mijn vraag.

WERD EERST ZELF SPONSOR VAN NEPALEES KINDERTEHUIS
In het jaar 2000 kwam ik aanraking met een Nepalees die, met zijn familie, een kindertehuis had. Ik ben daar toen met een aantal van mijn groepsleden gaan kijken en vond dat ik hen wel een beetje kon helpen. Ik begon zelf met het sponsoren van een van de kids om te kijken of alles wel goed terecht kwam. Op dat moment bleek het oké. Hierop volgde gelijk navolging van familie, vrienden en groepsleden.

EEN HUIS BOUWEN….EN EEN STUK LAND KOPEN….
Bij toeval kwam ik in contact met Maria (uit Nederland) en later ook met Heidi (uit Denemarken). Zij bleken ook al een tijdje met de familie te werken. Op een gegeven moment kwam iemand met het idee om een inzamelingsactie te houden om een huis te bouwen op het land dat ik al via een sponsor voor het kindertehuis had gekocht. Maria sloot zich ook hierbij aan en ging een inzamelingsactie beginnen in Nederland. Zij heeft toen ook de contacten gelegd met de Wilde Ganzen en het NCDO. Ik had al in Nederland de Stichting Ketaaketighar Nepaalmaa (betekent: kindertehuis in Nepal) opgericht zodat we officieel waren geregistreerd. Zodoende waren de Wilde Ganzen en het NCDO bereid om hun steentje bij te dragen. De inzamelingsacties waren een succes en zo konden we aan de slag. Daar we het geld van de donateurs, de Wilde Ganzen en het NCDO wilden garanderen, hadden we een contract gemaakt voor de familie van het kindertehuis. De Stichting Ketaaketighar Nepaalmaa was nu intussen ook al geregistreerd in Nepal en zou dan een stuk land kopen om daar het huis op laten zetten. Het kindertehuis kon daar gebruik van maken en er zou iemand worden aangewezen om het gezin te helpen en een beetje selfsupporting te worden en adviezen te geven.

DE FAMILIE WILDE NIET MEEWERKEN
Hierin stemde de familie niet in. Ze wilden het geld zelf beheren, maar omdat wij, na enig onderzoek en wat vervelende voorvallen met deze famiie dan geen garantie konden geven dat het gegeven geld goed besteed zou gaan worden, zijn we als Stichting zelf verder gegaan. De bouw was ondertussen gewoon doorgegaan en tijdens de bouw kregen we een donatie van de Rotary Club uit Leusden die een stuk land voor ons hebben gekocht. Hierop kunnen we onze eigen rijst en ander gewassen telen. We zijn hierdoor gedeeltelijk selfsupporting. Een van de buren bewerkt het voor ons, zodat we er geen omkijken naar hebben en hij krijgt de helft van de opbrengst.

DE OPENING VAN HET HUIS I (voor foto's zie Album)
Op 6 February 2004 was het eindelijk zover en was er een feestelijke opening waar zo'n 600 à 700 mensen naar toegekomen zijn. Ook de pers mocht op deze feestelijke dag niet ontbreken. Het is uitgebreid in de kranten vermeld en op radio en TV te horen en zien geweest. Mensen in Kathmandu bewaarden zelfs de krantenknipsels voor me. Sinds vorig jaar september ben ik vrijwel constant aanwezig geweest om dingen te regelen en te sturen. De kinderen gaan allemaal gezond en wel naar school en halen goede resultaten met de examens. Al het harde werk is niet voor niets geweest en laten we hopen dat, wat de kinderen hier zullen leren, ze ook later aan hun eigen kinderen zullen doorgeven. Qua onderwijs en hygiëne krijgen zij iets mee. Een betere toekomst voor de volgende generaties van Nepal.

Het kindertehuis “Chitwan house” staat in Sauraha, een dorpje in het zuiden van Nepal en ligt bij “Chitwan National Park”, ongeveer 165 km van de hoofdstad Kathmandu. Met financiële steun van “Wilde Ganzen”, “NCDO” en heel veel particuliere giften, werd het huis gebouwd en in februari 2004 geopend.

“Chitwan House” is gebouwd op privé-terrein (4700 m2) en staat op 3 minuten loopafstand van het centrum van Sauraha.

Het gebouw heeft 2 verdiepingen: 14 kamers en 5 badkamers. Iedere slaapkamer (4.5 x 5 m) heeft genoeg plaats voor 8-10 kinderen. Er zijn kamers op de eerste verdieping voor gasten en vrijwilligers. Twee Nepalese vrouwen zijn verantwoordelijk voor het koken, de schoonmaak en de was. Een van hen woont ook in het huis..

De dagelijkse leiding ligt in handen van André Renting (een Nederlander). Hij wordt bijgestaan door een Nepalees bestuur.

De belangrijkste doelstellingen zijn:

• Een thuis geven aan kansarme kinderen
• Een goede opleiding bieden aan de kinderen
• Kinderen na hun opleiding zoveel mogelijk begeleiden tot ze een goede plaats in de maatschappij hebben
• Zo mogelijk kinderen uit de omgeving ondersteunen (scholing, kleding)
• Incidenteel helpen daar waar nodig is.

Op het ogenblik wonen er 19 kinderen in het huis. De meesten hebben nog wel 1 of beide ouders. In veel gevallen heeft de vader het gezin verlaten en laat niets meer van zich horen, heeft de moeder geen opleiding genoten en moet hard werken om eten op tafel te krijgen. Kans op scholing hebben deze kinderen niet. Als zo'n moeder meerdere kinderen heeft, kunnen wij een van haar kinderen in huis opnemen. Dit kind kan dan aan een toekomst bouwen en daardoor later voor de familie gaan zorgen. De kinderen die wij opnemen, volgen onderwijs op een Privé- school en ieder kind heeft een eigen sponsor voor de schoolkosten.

In principe streeft de stichting ernaar de kinderen na het doorlopen van de school, zoveel mogelijk te begeleiden tot zij een goede plaats in de maatschappij hebben. Ook voortzetting van een verdere studie hoort tot de mogelijkheden.
Tevens ondersteunt de stichting een aantal kinderen uit het dorp financieel, zodat ook zij onderwijs kunnen volgen. Het streven is om niet te veel onderscheid te creëren tussen de kinderen in het Chitwan house en de kinderen in het dorp. Deze kinderen gaan naar dezelfde Privé-school.

Ketaaketighar Nepaalmaa is een stichting die het “Chitwan house”, een kindertehuis in Nepal, heeft opgezet. De stichting staat geregistreerd in Nederland en Nepal. De belangrijkste doelstelling is om kinderen te helpen, die door welke omstandigheden ook, geen huis hebben of niet thuis kunnen wonen. De stichting is afhankelijk van sponsering en donaties.

ga naar homepage

het nieuwe bestuur benoemd

We hebben een goede vlucht naar Kathmandu gehad met gelukkig nu eens geen wachttijden alleen dan voor de visa als je die nog niet had. We werden welkom geheten door Summer Lama, onze vriend die in april in Nederland was, die ons stond op te wachten bij het hotel.  De volgende morgen hebben we het kinderhuis van Angel bezocht. “Angels Heaven” . Gelukkig is hij verhuisd naar buiten de stad en wonen de 13 kinderen nu in een goed huis. Samen met zijn vrouw verzorgen zij 11 weeskindertjes en hun eigen 2 kindertjes. Hij tracht geld te verdienen met het ver-zorgen van trekkings. Dat is helaas geen vetpot. Wij hebben dus vanuit onze Stichting een donatie gedaan. En dat is echt goed besteed.   Daarna hadden we een afspraak met Heidi uit Denemarken, een van de oprichters van Ketaaketighar. Zij heeft een ‘organic farm en guesthouse: SOEBOGAARD’ opgezet in de buurt van Bakhtapur, dit wordt gesponsord door de Deense overheid. Het is echt ”The green future for Nepal. Alles op organische basis. Je waant je daar  echt in het paradijs. Toen zij  startte, was er alleen het oude  huis met de enorme tuin en er liep nog een  luipaard rond. Alles is nu in de oude staat hersteld en het is echt heel stil en prachtig met al die biodiversiteit die je daar aantreft.        De volgende morgen naar Chitwan, dat is altijd een hele ervaring over die tweebaansweg waar werkelijk iedereen over heen moet, vrachtwagens, bussen met nog een lading mensen op het dak en dan maar inhalen dus je begrijpt dat liep al snel vast. Uiteindelijk in Sauraha (Chitwan) aangekomen waar  we hartelijk en warm werden welkom geheten door Maya ( de nieuwe  huisvrouw) en de kinderen. De volgende morgen gelijk de school bezocht: Dagelijkse start men buiten de dag met gymnastiekoefeningen, gebeden en een lied.

Later zijn we naar de Unique School gegaan waar ook nog een aantal kinderen op school gaan. Daar was een groot festival aan de gang met optredens, dansen van de studenten, maar ook van een beroemd Nepalese zanger, Milan Lama. Tot grote hilariteit van de studenten hebben we ons laten verleiden om ook op het podium te dansen. We zagen daar ook de kinderen die nu in het hostel wonen ( Jamuna, Balram en Rabina ) ook Rita , Goma , Samip, Bipin en Milan.    Jamuna moest optreden en ging later rond met een schaal voor donatie, toen ze ons zag zwaaide ze meteen.             Zij zijn ‘s avonds naar ons hotel gekomen en we hebben fijn met ze gegeten.  Rabina, Rita en Goma zijn blijven slapen, dat vonden ze het einde. Voor ons was dat tevens de mogelijkheid om ze te zien en te spreken omdat ze nu niet meer in het huis wonen.

De volgende dag begon het Tihar Festival.  Zussen geven hun broers tika en vice versa (ditmaal een van de zeven kleuren van de chacra’s op het voorhoofd) . Wederom een grote volksverhuizing. Alles gaat naar familie, huis en de scholen gaan dicht. Ook hier in huis hebben de meisjes aan de jongens een tika gegeven, en de jongens weer aan de meisjes. Dat was heel bijzonder. Eerst handen en voeten wassen. Purna (de penningmeester) maakte de tika klaar met verschillende kleuren poeder en olie. Er werd een holy stone ( god) richting zuiden neergelegd met daarvoor kaarsjes en olie. Eric moest een paar bananenbladen gaan afsnijden. Daar werd een vorm van gesneden om de tika goed op het voorhoofd te plaatsen. Daarna ceremonies zoals met water een tikje geven op voeten, knieën, schouders, handen en hoofd en de tika. Eerst geven de meisjes hun “ broers”  een tika . Maria aan Eric en Purna.  Daarna de jongens aan meisjes en Purna aan Maria en Anneke.

Toen waren er voor de kinderen presentjes, zoals nieuwe kleding, broek en shirt , zakdoek, schoolsokken, snoep, noten en brood. Dit brood lijkt op een  oliebolachtige gebakken krakeling. ’s Avonds  zijn we met de kinderen langs de huizen gaan zingen ( net als St. Maarten) . Mensen geven dan wat geld of wat snoep. Purna ging ook mee, die danste en  wij zongen uit volle borst. “Deesuree”. Uiteindelijk had zich een grote groep mensen om ons heen verzameld en wij dansen en zingen. Prachtig. Al met al hebben ze toch aardig wat geld opgehaald. Dat gaat in hun spaarpot en straks is er kermis in Citrasari en dan krijgen ze  60 roepies ( 60 cent) mee.

Op een avond was Machhindra er met gitaar en zijn musicale vriend.  Zij maakten muziek in de tuin van het hotel.  Er stond een groepje jongelui te luisteren. Wij nodigden ze uit en wat bleek;  het was een muziekband met een hele goede Nepalese zangeres die elke avond in een luxe hotel in Kathmandu zingt. Het werd dus een fijne gezellige avond met gitaar en zang.

Ondertussen zijn wij Anneke,  Eric en Maria  wel erg druk aan het regelen geweest, maar er is resultaat en dat is wel erg belangrijk. Naresh heeft ‘ de Renewal documenten’ geregeld. En ….er heeft zich nu een nieuw Nepalees bestuur gevormd. De zittingstermijn van het oude bestuur was allang verstreken en het gaf nogal wat problemen om een nieuw bestuur bij elkaar te krijgen. Maar het is nu gelukt. Met enthousiaste mensen. De president is Arun, van het Sauaraha Resort hotel, de secretaris is zelfs een vrouw, Rheesma genaamd, zij is onderwijzeres op een gouvernement school en last but not least penningmeester ofwel treasurer is en blijft Purna Aryal. Tevens heeft er nog een sociaal werkster zitting in het bestuur en iemand vanuit de overheid. Er gaat dus vanuit het Nepalees bestuur een nieuwe wind waaien.  Zie ook de foto’s die zijn bijgevoegd.  We hebben toen met het nieuwe bestuur een rondgang door het huis gemaakt en alles wat gerepareerd of vernieuwd moest worden  werd opgeschreven. Daarna zijn er gelijk afspraken gemaakt met loodgieters, elektriciens en schilders en iemand die de tuin zou aanpakken. Er was een  lek waar al diverse malen naar gekeken was en men kon het maar niet vinden. Dus nu zijn er twee doucheruimtes opengebroken en ligt werkelijk alles open, vloeren en  wanden. De loodgieters hebben echt hard gewerkt en eenmaal terug in Nederland kregen we te horen dat het eindelijk droog is !Er wordt nu weer aan het herstel gewerkt. Als dat gebeurd is kan de buitenzijde en sommige binnenvertrekken van het huis geschilderd worden. Het hele huis is dan weer fris en op orde.  Ook hebben we met het nieuwe bestuur gebrainstormd over de toekomst en er rolden al gauw goede ideeën uit. Een daarvan zal nu verder worden doorgedacht en uitgewerkt  en als het definitief wordt zullen we daarover gaan berichten.  Wij waren in ieder geval erg hoopvol gestemd.  We zijn ook nog op een bijeenkomst van de Rotaryclub geweest. De Rotary club steunt studenten met de beste cijfers,  die hun studie niet kunnen betalen. Deze keer waren er 2 uitverkoren, een jongen en een meisje, die een beurs kregen. Een aantal andere leerlingen, waaronder geestelijk gehandicapte kinderen, ontvingen een toelage voor 1 jaar schoolgeld.   Eric werd daar eveneens uitgenodigd om een speech te geven over het werk wat wij doen voor het kindertehuis en de computerschool van Machhindra.  Daarna hebben we het nieuwe ziekenhuis in aanbouw bezocht in Tadi, voor een deel gesponsord door de Rotary Club van Tadi.  Dit keer nu eens niet een particulier ziekenhuis maar voor de gewone bevolking met een smalle beurs . Het bleek dat ze de operatiekamer nog niet konden gebruiken vanwege de elektriciteitsvoorziening. Toen hebben we samen met de rotaryclub een generator aangeboden. Het nepalese  gouvernement heeft eveneens een bijdrage geleverd. Eric en Maria zijn toen naar Pokhara vertrokken om Summer thuis te ontmoeten die mede door de verkoop van zijn geschilderde thanga’s, het kindertehuis steunt . Wij namen er weer veel mee voor verkoop in Nederland. Mocht U hierin geïnteresseerd neemt U dan contact op met Eric en Betty Esche. Anneke bleef nog een week in Sauraha om de financiën te controleren, verdere zaken te regelen en zoals vanouds kleding van de kids te repareren.  Wat ook toch wel belangrijk is om daar de plaastelijke bevolking te spreken. Vooral als je alleen bent kom je heel wat meer te weten over hoe men denkt en hoe wij daar als bestuur aandacht aan kunnen geven. 

Namens Eric, Anneke en Maria

 ga naar homepage 

                        Children from the house
Since longer we do not have new clothes in our store room so for the time of Dashai festival we are going to buy a pair of  clothes to all children.
                        Children are sick
Last time in the ketaaketighar all the children are sick after that I change the filter and clean the water tank and told maya to make normal food for the children because I found that she is using a lot oil and salt in curry and soup 
                         Tej festival
This is also a big festival for Nepali women. 2 days is famous for this festival in the first day women and young girl will eat dinner at mid night and second day they will not eat anything even water ( now a days must of the girl and women eat only the fruits at evening, some of  the young girl will eat anything ) and in this day women will pray the long age of their husband and young girl will pray for good husband. (today is the second day of this festival ) so Maya ( staff of  the ketaaketighar ) has gone her house to celebrate this festival. And I am in ketaaketighar.
Ghee and fruits is so famous for this festival so I also bring in ketaaketighar and celebrate with children  In this days many women will gather and dance in many places of  market. In tandi there is several group for dancing like wise in every there is a lot people
                         New child
 Nepali committee found a child in a street he has no one of his relatives or he is seems to be raju. He is around 6 years old and committee like to help him by keeping him in the house. And he is from near of Damauli ( between Pokhara and Mugling.

                         DASHAI
Dashai is The big festival of Nepal and it is coming soon.
What is the Dashian Festival of Nepal?       
Dashain  is the 15-day national festival of Nepal. The festival falls aroundSeptember- October, after the rice harvest. This festival is known for emphasis on family gatherings, as well as on a renewal of community ties.  People will return from all parts of the world, as well as different parts of the country, to celebrate together.
The festival is a blend of Hindu Tantrik and animistic harvest festival traditions. On the first day, called Ghatasthapana, the "Dashain Ghar", or special worship room, is set up. This room is used to worship the astha-matrikas (the 8 tantrik goddesses)
as well as the nava durgas (the 9 durga goddesses), to whom the festival is consecrated. Married women will say the mantras for the next fifteen days, and guard the goddesses. Barley is sowed in big earthern pots. These seeds will sprout in ten days. The sprouts, which symbolize a good harvest, will be decoratively placed on the heads of family members later on in the festival as a blessing.
On the seventh day, Fulpaati, the town of Gorkha sends an offering of flowers to the King of Nepal. A band associated with the army also plays its music and goes through the old core of Kathmandu. The eighth day, Asthami, is the day of sacrifices. Goddess temples all over the Kathmandu Valley receive sacrifices, ranging from goats and buffaloes to ducks and chickens. Blood, symbolic for its fertility, is offered to the goddesses. This meat is taken home and cooked as "prasad", or food blest by divinity. This food is offered, in tiny leaf plates, to the household gods, then distributed amongst the family. Eating this food is thought to be auspicious.
Sacrifices continue on Navami, the ninth day. Families will visit various temples around the Kathmandu Valley.  On the tenth day, "Dashami," a mixture of rice, yogurt and vermillion will be prepared by the women. This preparation is known as "tika". Elders put this on the forehead of younger relatives to bless them with fertility
and abundance in the upcoming year. The red also symbolizes the blood that ties the family together. Elders will give "dakshina", or a small amount of money, to younger relatives at this time. The tika continues for five days, during which time people also gather to play cards around massive amounts of food and drink.
In several parts of Nepal, Dashain is the only time of the year when people receive a set of new clothing Likewise, in poorer families, the animal sacrifice was eagerly anticipated since it might be the only animal protein the family would eat all year. This may be true in certain parts of Nepal where food is in low supply,
but is less so in the cities. In general, the tradition of sacrifice is lessening with the easy availability of meat for daily consumption, and with the influences of Vaishnav Hindus (who are vegetarian).
Naresh continues: 
In this period school will be closed for 10 days and must of the children will go to their relatives. If  except raju all the children will go to their relatives then ketaaketighar will be closed for 10 days (27 September to 2 October )
If other some of the children will not go to their relatives then ketaaketighar will not closed. We could not forced to the children relatives to take their children so it is not sure that ketaaketighar will closed or not. If ketaaketighar was going to close for 10 days then I will mail you.
                         Clothes
I bought shirt and pant for all the children and some days before of Dashai I will buy them a t-shirt.
Naresh from Nepal aug/sept. 2009

Ga naar homepage